Ο εγκέφαλος μιας νέας μηχανής

Είναι εκπληκτικό πόσο τα τελευταία χρόνια έχουμε μια σύγκλιση μεταξύ Νευροεπιστημών και άλλων- τεχνικών κυρίως- επιστημών. Η τεχνολογία προχωρά με γοργούς ρυθμούς και οι εξελίξεις της βρίσκουν διαπεδιακές εφαρμογές, ανατροφοδοτώντας έτσι με νέα δεδομένα τόσο την έρευνα όσο και την χρήση αυτής.

Είμαι σίγουρος ότι θα έχετε ακούσει στο παρελθόν πολλές φορές για την έννοια της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ο άνθρωπος προσπαθεί εδώ και δεκαετίες να φτιάξει νοήμοντες υπολογιστές, μηχανήματα δηλαδή που να μπορούν να παίρνουν αποφάσεις μόνα τους, όσο το δυνατόν γίνεται πιο κοντά στον τρόπο που τις παίρνει ένας άνθρωπος. Πρόκειται για έναν εξαιρετικά δύσκολο στόχο καθώς η αρχιτεκτονική του εγκεφάλου είναι διαφορετική απ'την αρχιτεκτονική Von Neumann που διακρίνει τους σημερινους Η/Υ. Ενώ οι Η/Υ έχουν ανάγκη για διαφορετικές δομές για την αποθήκευση των δεδομένων (μνήμη) και την επεξεργασία αυτών (επεξεργαστής), οι βιολογικοί εγκέφαλοι καταφέρνουν να συνδυάζουν επεξεργασία και αποθήκευση στις ίδιες δομές, τους νευρώνες.

Όταν τα βήματα (κύκλοι) είναι περιορισμένα, αυτή η διαφορά δε φαίνεται, αλλά όταν μιλάμε για εκατομμύριες συναλλαγές μεταξύ μνήμης και CPU, τότε οι καθυστερήσεις γίνονται αισθητές. Αυτό είναι ένα πρόβλημα στους Η/Υ που προσπαθούν να προσομοιώσουν τον εγκέφαλο που είναι σαφώς πιο αποτελεσματική «συσκευή».

Παρ'όλα αυτά, ένα νέο project της DARPA που ακούει στο όνομα MoNETA υπόσχεται να διορθώσει αυτές τις αδυναμίες χάρη σε μια νέα ηλεκτρονική δομή, την αντίσταση μνήμης (memristor). Έχω αναφερθεί ήδη σ'αυτήν την ανακάλυψη παλιότερα εδώ στο blog. Διαβάστε στο άρθρο που συνδέω στο IEEE Spectrum τη διαφορετική αυτή προσέγγιση που λύνει- τουλάχιστον θεωρητικά- τα πάγια προβλήματα της κλασικής αρχιτεκτονικής των υπολογιστών και υπόσχεται Τεχνητή Νοημοσύνη που να θυμίζει πραγματικά τη δική μας.